شماره ۷۴ - دیوانه می کنی دل و جان خراب را

دیوانه می کنی دل و جان خراب را
مشکن به ناز سلسله مشک ناب را ۱

بی جرم اگر چه ریختن خون بود و بال
تو خون من بریز ز بهر ثواب را ۲

بوی وصال در خور این روزگار نیست
ضایع مکن به دلق گدایان گلاب را ۳

ای عشق، شغل تو چو به من ناکسی رسید
آخر کسی نماند چهان خراب را ۴

از چاشنی درد جدایی چه آگهند
یک شب کسان که تلخ نکردند خواب را ۵

طوفان فشان به دیده و قحط وفا به دهر
تقویم حکم کی کند این فتح باب را ۶

تا گفتمش بکش، ز مژه تیغ رانده بود
ما بنده ایم غمزه حاضر جواب را ۷

گر خاطرش به کشتن بیچارگان خوش است
یارب که یار ناوک او کن صواب را ۸

آفت جمال شاهد و ساقی ست بیهده
بدنام کرده اند به مستی شراب را ۹

خونابه می چکاندم از گریه سوز دل
خوش گریه ایست بر سر آتش کباب را ۱۰

خسرو ز سوز گریه نیارد نگاهداشت
آری سفال گرم به جوش آرد آب را ۱۱