هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غزل گونه، بیانگر عشق و شیفتگی شاعر به معشوق است. شاعر از زیبایی ابروهای معشوق، دل‌بستگی شدید خود و رنج‌های عاشقانه می‌گوید. همچنین، از بی‌قراری، بی‌خوابی‌های شبانه و حسرت‌های ناشی از دوری معشوق سخن می‌راند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق و احساسات پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند «سگ کویت» ممکن است نیاز به توضیح داشته باشد.

شماره ۱۲۴ - ای ترک کمان ابرو، من کشته ابرویت

ای ترک کمان ابرو، من کشته ابرویت
ملک همه چین و هند، ندهم به یکی مویت ۱

وقتی به طفیل گوی بنواز سرم آخر
تا چند به هر زخمی حسرت خورم از کویت ۲

گفتی که بدین سودا غمناک چه می گردی
آواره دلی دارم در حلقه گیسویت ۳

مسجد چه روم چندین، آخر چه نمازست این
رویم به سوی قبله دل جانب ابرویت ۴

شبها همه کس خفته جز من که به بیداری
افسانه دل گویم در پیش سگ کویت ۵

گه نام گلی گویم، گه نام گلستانی
زینگونه در اندازم هر جا سخن از رویت ۶

بوی گل ازین پیشم در باغ نمودی ره
بادی نوزید از تو گمره شدم از بویت ۷

جان در طلبت همره تا باز رهد زین غم
فریاد که بادی هم ناید گهی از سویت ۸

پیش تو بگو کای بت سوزند چو هندویم
بر آینه ریز آنگه خاکستر هندویت ۹

سر در خم چوگانت راضی ست بدین خسرو
آن بخت کرا کارد سر در خم بازویت ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۶۶۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۳ - ای دل وامانده، خیز، ره سوی جانان طلب
گوهر بعدی:شماره ۱۲۵ - امشب شب من نور ز مهتاب دگر داشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.