شماره ۱۲۵ - امشب شب من نور ز مهتاب دگر داشت

امشب شب من نور ز مهتاب دگر داشت
وز گریه شادی جگرم آب دگر داشت ۱

دل هیچ به شیرینی جان میل نمی کرد
مسکین سر آرایش جلاب دگر داشت ۲

هنگام سحر خلق به محراب و دل من
ز ابروی بتی روی به محراب دگر داشت ۳

قربان شوم و چون نشوم، وای که آن چشم
بر جان من از هر مژه قصاب دگر داشت ۴

نالند به مهتاب سگان وین سگ شبگرد
فریاد که فریاد زمهتاب دگر داشت ۵

گشتم به نظر مست و نخفتم ته پایش
جان از سکرات اجلم خواب دگر داشت ۶

جان مژه ذوق ابدی داد به دل، زانک
هر غمزه او ناوک پرتاب دگر داشت ۷

زد صد گره سخت به دل بستگی من
زلفش که به هر موشکن و تاب دگر داشت ۸

نی داشت خبر از خود و نی از می و مجلس
خسرو که خرابی ز می ناب دگر داشت ۹