شماره ۲۲۰ - ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت

ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت
حال چندین دل آسوده ز سامان بگذشت ۱

خلق دریافت به بویش که همو می گذرد
کرد غمازی خود، گر چه که پنهان بگذشت ۲

دیدم آن روی چو خورشید و زدم عطر که تا
نرود او و شنید و خوش و خندان بگذشت ۳

شب ز خونابه دل خاک درش می شستم
کامد اندر دل من ناگه و گریان بگذشت ۴

دی همی گفت که جامه هدر از دیدن من
گریه افتاد به دامان و گریبان بگذشت ۵

زیستن خواستمی از پی رویش زین پیش
دیر زی تو که کنون کار من آسان بگذشت ۶

چند گویی که کنون با تو سخن خواهم گفت
چه کنی مرهم ریشی که ز درمان بگذشت ۷

خسرو از گفته پشیمانست که حال دل گفت
که غمی در دلش آمد که پشیمان بگذشت ۸