شماره ۲۴۷ - صفتی ست آب حیوان، زدهان نوشخندت

صفتی ست آب حیوان، زدهان نوشخندت
اثری ست جان شیرین، ز لبان همچو قندت ۱

به کدام سرو بینم که ز تو صبور باشم
که دراز ماند در دل هوس قد بلندت ۲

به خزان هجر مردم، چه کمت شود که ما را
به غلط گلی شکفتی ز دهان نوشخندت ۳

منم و هزار پیچش ز خیال زلف در دل
به کجا روم که جانم رهد از خم کمندت ۴

به رهت فتاده مردم روشی نما به جولان
که چو مردنی ست باری به ته سم سمندت ۵

ز تو دور چند سوزم به میان آتش غم
همه غیرتم ز عود و همه رشکم از سپندت ۶

کن اشارتی چو شاهی که برند بند بندم
که ز لطف این سیاست برهم مگر ز بندت ۷

بزن، ای رفیق، آتش که اثر نماندم تا
تو رهی ز مالش، من، من سوخته ز بندت ۸

مپز این خیال خسرو که به عشق در نمانی
بود ار چه زاهل شهری شب و روز ریشخندت ۹