شماره ۲۴۶ - شب و روز می بنالم ز جفای چشم مستت

شب و روز می بنالم ز جفای چشم مستت
چه کنم که در نگیرد به دل ستم پرستت ۱

به خم کمند زلفت همه عالم اندر آمد
به چه سان رهم ز بندت، به کجا روم ز دستت ۲

دل من به خاک جویی و نیابیش از این پس
که بماند پای در گل ز غبار زلف پستت ۳

همه وقت شست زلفت من خسته را چو آتش
تو چه می کشی نگویی، که چنین خوش است شستت ۴

چو گشایی و ببندی به خمار چشم نرگس
شکند هزار توبه ز یکی گشاد دستت ۵

ز دلم به باغ حسنت همه باد تند خسپد
تویی، ار چه شاخ نازک، نتوان بدین شکستت ۶

نبود فسردگان را سر دوستکامی ما
که ز خون دیده باشد می عاشقان مستت ۷

نبود همیشه خوبی، ز برای چشم بد را
تو زکوة حسن باری بده این زمان که هستت ۸

نفسی نشین و دل ده که برفت جان خسرو
بگشاد چشم تیری که ز نوک غمزه خستت ۹