شماره ۲۴۹ - اثری نماند باقی ز من اندر آرزویت

اثری نماند باقی ز من اندر آرزویت
چه کنم که سیر دیدن نتوان رخ نکویت ۱

همه روز گرد کویت همه شب بر آستانت
غرضی جز این ندارم که نظر کنم به رویت ۲

پس ازین به دیده خواهم به طواف کویت آمد
که بسود تا به زانو قدمم به جستجویت ۳

به وفا که در پذیری که من از پی وفایت
دل خون گرفته کردم خورش سگان کویت ۴

خردو ضمیر و هوشم، دل و دیده نیز هم شد
ز همه خیال خالی به جز از خیال رویت ۵

من اگر نمی توانم حق خدمت زیادت
کم ازین که جان شیرین بدهم در آرزویت ۶

ز نسیم جانفزایت دل مرده زنده گردد
ز کدام باغی ای گل که چنین خوش است بویت ۷

به تن چو تار مویت نهی ار دو صد جهان غم
ندهم به هیچ حالی دو جهان به تار مویت ۸

پس ازین چه جای آنت که ز حال خود بگویم
که فسانه گشت خسرو به جهان ز جستجویت ۹