شماره ۲۵۰ - گر چه سرو باغ را بالا خوش است

گر چه سرو باغ را بالا خوش است
با قد رعنای تو ما را خوش است ۱

ز هر عشقت کام عیشم تلخ کرد
هست تلخ این چاشنی، اما خوش است ۲

گر غمت غیری خورد، ناخوش شوم
خوردن غمها همین این جا خوش است ۳

چون تو نایی، چیست این جور رقیب؟
خار می دانی که با خرما خوش است ۴

بی تو من باری نیم خوش هیچ وقت
وقت تو خوش که تو را بی ما خوش است ۵

شعله در دل یار در جان کسی زید
ناتوانی کش تب و حلوا خوش است ۶

جان سنگین می کنم تا زنده ام
مردن فرهاد با خارا خوش است ۷

گفت فردا زلف مشکینم نگر
امشبم بر بوی آن فردا خوش است ۸

گفتیم ناخوش چرایی خسروا؟
چون کنم، چون شکل آن بالا خوش است ۹