شماره ۲۶۵ - چشم فتانت که دی بر رو نخفت

چشم فتانت که دی بر رو نخفت
فتنه را بیدار کرده او نخفت ۱

تاز جوی لب خط سبزت بخاست
سبزه تر بر لب هر جو نخفت ۲

گل برآمد با تو و بادش به روی
پشت دستی زد که تو بر تو نخفت ۳

من نخفتم در فراقت هیچ گاه
چشم من در حسرت آن رو نخفت ۴

نی خود آن نرگس به خونم راه داشت
بخت من، کان غمزه بد خو نخفت ۵

هر که پهلوی تو خود در خواب دید
تا قیامت هم بر آن پهلو نخفت ۶

بازویت خسرو چو زیر سر نیافت
کرد تنها زیر سر بازو، نخفت ۷