شماره ۲۸۲ - چون در سخن درآمد لعل شکر مقالت

چون در سخن درآمد لعل شکر مقالت
آب حیات ریزد از چشمه زلالت ۱

دانی که چیست مه را اندر میان سیاهی
یک نسخه ایست مظلم از دفتر کمالت ۲

بیچاره من بماندم محروم از چنان روی
تا چشم کیست، یا رب، پیوسته در جمالت ۳

از شام تا سحرگه از گریه می بسوزم
هر دم اگر نیاید پروانه وصالت ۴

از بس که در فراقت بسیار کرد پرسش
یکبارگی بماندم شرمنده خیالت ۵

نزدیک شد هلاکم، پرسیدنی نکردی
کای دور مانده از من، در هجر چیست حالت؟ ۶

کافر دلا، اگر چه کردی حرام وصلم
بادا چو شیر مادر خونهای ما حلالت ۷

چون می کشیم باری، از روی خود میفگن
بگذار تا برآید جانم به پیش خالت ۸

صد ساله قصه خود گویم که کم نگردد
والله، اگر نباشد اندیشه ملالت ۹

تو آن نه ای که گردی یکدم فرامش از جان
با آنکه می نبیند خسرو هزار سالت ۱۰