شماره ۲۹۴ - جانا، کرشمه تو ره عقل و دین زده ست

جانا، کرشمه تو ره عقل و دین زده ست
فریاد ازان کرشمه که راهم چنین زده ست ۱

فتنه به گوشه های دو چشمت نهان شده
آفت به کنجهای دهانت کمین زده ست ۲

ماری ست گرد عقرب زین حلقه جسته ای
آن جعد به حلقه حلقه که در زیر زین زده ست ۳

تا باد برد بوی تو در باغ پیش سرو
از یاد لاله زار کله بر زمین زده ست ۴

از بهر آن که لاف جمال تو می زند
صد بار باد بر دهن یاسمین زده ست ۵

گفتم به دل که بر تو که زد ناوک جفا
سوی تو کرد اشارت پنهان که این زده ست ۶

چشم تو رای زد که کشد بنده را به ظلم
انصاف می دهم که چه رای متین زده ست ۷

خسرو، تو کیستی که در آیی در این شمار
کاین عشق تیغ بر سر مردان دین زده ست ۸