شماره ۲۹۵ - خونخوار چشم تو که ره مرد و زن زده ست

خونخوار چشم تو که ره مرد و زن زده ست
هر شب به خوابگاه من ممتحن زده ست ۱

من خاک راه بوسم و از خود به غیرتم
آه از صبا که بوسه ترا بر دهن زده ست ۲

دل دامنت گرفت و رها چون کند کسی
پیری که بوی یوسفش از پیرهن زده ست ۳

گه گه بیامدی به سوی کاروان صبر
لیکن بلای غمزه تو راه من زده ست ۴

ساقی بیا که شب به میان کرد زهد و رفت
زان یک غزل که صبحدم آن راهزن زده ست ۵

ای پارسا، چه سر زنیم تو، که می فروش
صد کوزه بر سر من توبه شکن زده ست ۶

دی گفتی، آه می زنی از مات شرم نیست
آتش زده ست درمن و زان یک سخن زده ست ۷

روزم چو بی ویست شبش خواب دیده ام
کان جان پاک تکیه به پهلوی من زده ست ۸

بر کوه باد ناله خسرو نه بر دلت
کاین تیشه ایست سخت که آن کوهکن زده ست ۹