شماره ۳۲۶ - شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است
که شام تا سحرم زلف یار در نظر است ۱

چگونه تیره نباشد رخم که شمع مراد
نمی فروزد ازین آتشی که در جگر است ۲

مگو که چند شوی بی خبر ز مستی عشق
کسی که مستیش از عشق نیست بی خبر است ۳

هر آن بلا که رسد از بدان رسد همه را
ز نیکوانست مرا هر بلا که گرد سر است ۴

نفیر و ناله خلق از جفای خار بود
اگر ز بلبل پرسی جفای گل بتر است ۵

به تشنگی بیابان عشق شد معلوم
که سایه شین سلامت نه مرد این سفر است ۶

به پای بوس هوس بردنم فضول بود
همین بس است که بالینم آستان در است ۷

مگو که گر بکشد عشق مات، عیب مگیر
چه جای عیب که خود عشق را همین هنر است ۸

تو مست بودی و خسرو خراب تو سحری
گذشت عمر و هنوزم خمار آن سحر است ۹