شماره ۳۲۷ - هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است
شکنج جانم ازان زلف در هم و شکن است ۱

چه سود پختن سودا چو شمع جانم سوخت
ز آتشی که مرا در درونه شعله زن است ۲

شبم که تا به قیامت امید صبحش نیست
نه این شب است که بخت سیاه روز من است ۳

به طعن و سرزنش، ای پندگو، چه ترسانی
سر مرا که قدمگاه سنگ مرد و زن است ۴

هزار نامه اسلام پاره کرد خطیب
که باز نامه کفر هزار برهمن است ۵

مگو که بر لب تو لب نهاده ام در خواب
مرا که جان به لب آمد چه جای این سخن است ۶

نه آنچنانست که جایت نگه تواند داشت
لطافتی که به بالای سرو و نارون است ۷

چه خوانیم سوی گلزار ترک خسرو گیر
کجا اسیر رخت را سر گل و سمن است ۸