شماره ۳۳۸ - نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست

نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست
بگوی بهر دلم، ای صبا، کجا خفته ست؟ ۱

درین غمم که مبادا گره به تار بود
بر آن حریر که آن یار بی وفا خفته ست ۲

بیا بگوی که باز از چه زنده ای و هنوز
مگر که فتنه آن چشم پر بلا خفته ست؟ ۳

مخسپ ایمن کز گور عاشقان آواز
همی رسد که مپندار خون ما خفته ست ۴

کسی که دعوی بیداری خرد کرده ست
به یک نظاره تو دیده ام به جا خفته ست ۵

به خانمان همه کس خواب زندگی دارد
جز آنکه او ز هم آغوش خود جدا خفته ست ۶

حساب وصل مدان، خسروا، اگر شیرین
به خواب در بر فرهاد مبتلا خفته ست ۷