شماره ۳۷۲ - نگار من امشب سر ناز داشت

نگار من امشب سر ناز داشت
بر افتادگان چشم بد ساز داشت ۱

به یک جام باده به صحرا فگند
دلم هر چه در پرده راز داشت ۲

به سویش نمی دیدم از بیم جان
که در چشم او مستی آغاز داشت ۳

ره من زد این بازمانده سرشک
که چشم مرا از نظر بازداشت ۴

همه شب چو پروانه می سوختم
که شمع من از دیگران گاز داشت ۵

به عذر ار دلم برد معذور بود
که چشمی به غایت دغاباز داشت ۶

دل من که تیری درو مانده بود
به ناله خراشی در آواز داشت ۷

کنون یاد دارد ز خسرو گهی
که مرغی درین باغ پرواز داشت ۸