شماره ۳۸۴ - بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت
جفا بکن که هر آن کرده نیست تاوانت ۱

مهی که چاک به دامان جانم افگنده ست
همان مهی ست که طالع شد از گریبانت ۲

کسی که جان به سر یک نظاره خواهند داد
رهاش کن که نگه می کند فراوانت ۳

به نزد تست دلم باژگونه کن که در او
کنی نظاره که چندست داغ پنهانت ۴

نگر که از زنخت چند دل به چاه افتاد
که تا لب است پر از جان چه زنخدانت ۵

درونت در جگر سوخته کشم هر چند
که سر به سر ز نمک ساخته ست یزدانت ۶

به نیم خنده چو صد جان دهی تو خسرو را
به نیم جان چه توان داد مزد دندانت ۷