شماره ۳۸۵ - باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست

باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست
زان یکی کار در آن کنج دهان از جایی ست ۱

دل سبک می شودم، دوش مگر غایب بود
این زمان در سرش، این خواب گران از جایی ست ۲

باز دیوانه ام و سلسله صبر کسی ست
آب چشمم به چپ و راست دوان از جایی ست ۳

من ز تو صبر ندارم، تو نکو می دانی
این همه ناز تو، ای جان جهان، از جایی ست ۴

چند خونابه من بینی و نادان گردی
اشک من آخر ازین گونه روان از جایی ست ۵

من چه زهره که دل گم شده جویم ز تو لیک
مردمان را که رود بر تو گمان، از جایی ست ۶

بر رهت، هیچ گلی نشکفد، ای باد، ازانک
با تو امروز نسیم است که آن از جایی ست ۷

خود گرفتم که بپوشد غم خود را خسرو
نامت آخر شب و روزش به زبان از جایی ست ۸