شماره ۶۳۳ - ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود
کام کام خویش بود و رای رای خویش بود ۱

در هوای نیکوان می بود تا از دست رفت
چون کند مسکین، گرفتار هوای خویش بود ۲

خلق گوید ترک دل چون کردی، آخر هر چه بود
دیده و دانسته بود و آشنای خویش بود ۳

چون نگهدارم که بی خوبان نبودی یک زمان
حاش لله دل نبوده ست، این بلای خویش بود ۴

من به غیبت بد نگویم آن غریب رفته را
زانکه گر بد بود و گر نیکو، برای خویش بود ۵

دی مرا در خون بدید و رخ بگردانید و رفت
من چنین دانم، پشیمان از خطای خویش بود ۶

ای مسلمانان، به جایی کان پسر حاضر بود
کیست باری دل که بتواند به جای خویش بود ۷

یار من ار چه بد من بر زبانش می گذشت
لیک می دانم دلش سوی گدای خویش بود ۸

از کجا مست آمدی، ای مه، که غارت شد نماز
پارسایی را که مشغول دعای خویش بود ۹

بنده خسرو جان شیرین در سر و کار تو کرد
کامده پیش بلا مسکین به پای خویش بود ۱۰