شماره ۷۰۱ - دوش ناگه به من دلشده آن مه برسید

دوش ناگه به من دلشده آن مه برسید
دل به مقصود خود المنت لله برسید ۱

باز می گفتمی افسانه هجران با خویش
تا بدان لحظه که بالای سرم مه برسید ۲

از پی کوری آن کس که نیارد دیدن
مژده نور بصر بر من آگه برسید ۳

آمد آن روشنی چشم به استقبالش
مردم دیده روان تا به سر ره برسید ۴

آمد آن ساده زنخ، بر من بیهوش زد آب
بر من تشنه نگه کن که چسان چه برسید؟ ۵

گریه بر سوز منش آمده بر سوختگان
آن چه باران کرم بود که ناگه برسید ۶

دل ستد از من بیمار و به پرسش نامد
چون خبر یافت که جان می دهم، آنگه برسید ۷

می کشیدم سر زلفش ز قفا جانب روی
تا شب تار به نزدیک سحرگه برسید ۸

خسروا، گر رسد ابله به بهشتی چه عجب؟
عجب این بین که بهشتی سوی ابله برسید ۹