شماره ۷۱۵ - آنچه بر خرمن گل باد سحرگاه کند

آنچه بر خرمن گل باد سحرگاه کند
زلف تو با شب و رخسار تو با ماه کند ۱

از خیالت شب عاشق به درازی بگذشت
رفتن و آمدن از زلف تو کوتاه کند ۲

خیز و بخرام که از بهر خرامیدن تست
شانه کو بر سر خوبان جهان راه کند ۳

نازنینا، ز پی سایه تست از خورشید
گل که او خیمه زند، ماه که خرگاه کند ۴

دیده در چاه زنخدان تو افتاد مرا
با که گویم که ازین واقعه آگاه کند؟ ۵

ناله من که یکی بود و دو شد از زنخت
همچو آواز که مردم به سر چاه کند ۶

آتشی در دل خسرو زدی و آه نکرد
کاتشی دیگر برخیزد، اگر آه کند ۷

خسروا، گر ستم از دوست رسد، باکی نیست
چاره تسلیم بود هر چه که آن شاه کند ۸