هوش مصنوعی:
متن درباره یک سرخگونه (احتمالاً گل یا نمادی از مقاومت) است که با وجود درد و رنج، درون آتش زندگی میکند و هراسی ندارد. این سرخگونه خاموشانه منتظر میماند تا روزی از جراحت خود پرچمی برافرازد. در پایان، سرخگونه به تمامی تن و سرزمین شاعر تشبیه میشود.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم نمادین و عمیق عاطفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به زخم و گلوله میتواند حاوی مضامین جدی باشد که برای سنین پایین مناسب نیست.
شعری برای زخم ...
این سرخ گونه
هرگز سخن از درد
نرانده ست ...
درون ِ آتش می زیَد
و هراس را با او
یارای ِ برابری نیست ...
خاموش نشسته به انتظار ،
زخم را
و گلوله را پاس می دارد
تا آن روز
کز جراحت سهمگین خویش
پرچمی برافرازد ...
*
این سرخ گونه
خاموش نشسته به انتظار
تمامی ِ تن من ،
سرزمین ِ من است ...
هرگز سخن از درد
نرانده ست ...
درون ِ آتش می زیَد
و هراس را با او
یارای ِ برابری نیست ...
خاموش نشسته به انتظار ،
زخم را
و گلوله را پاس می دارد
تا آن روز
کز جراحت سهمگین خویش
پرچمی برافرازد ...
*
این سرخ گونه
خاموش نشسته به انتظار
تمامی ِ تن من ،
سرزمین ِ من است ...
۶۶۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:سبز ...
گوهر بعدی:من ایرانی ام ...
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
