شماره ۷۶۸ - آن عزیزان که همه شب به دل من گردند

آن عزیزان که همه شب به دل من گردند
فرخ آن روز که بر دیده روشن گردند ۱

من چو مرغان قفس خوی به زندان کردم
وقت شان خوش که به گرد گل و گلشن کردند ۲

آن کسان کز پی آن روی بدم می گویند
پرده برگیر که دیوانه تر از من گردند ۳

جلوه کن روی چو خورشید که تا اهل نظر
بی سر و پا همه چون ذره روزن گردند ۴

زاهدان در هوس زلف چو زنار تواند
چه غمت دارد، بگذار برهمن گردند ۵

منم و دوستیت، هم به حق دوستیت
همه خلقم اگر از بهر تو دشمن گردند ۶

آن که کارند همه تخم ملامت، یارب
ز آه من جمله چو من سوخته خرمن گردند ۷

زخم پیکان جگر دوز چه دانند آنان؟
که نه از خار کسی سوخته دامن گردند ۸

آمدی باز تو در دل، پس از این خسرو را
عقل و جان پیش کجا گرد سر و تن گردند؟ ۹