شماره ۷۷۲ - یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد

یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد
خنده باغ مرا گریه هجران آورد ۱

باز گلهای نو از درد کهن یادم داد
غنچه ها بر جگرم زخم چو پیکان آورد ۲

فصل نوروز که آورد طرب بر همه خلق
چشم بد روز مرا موسم باران آورد ۳

هر سحر باد که بر سینه من می گذرد
در چمن بوی کباب از پی مستان آورد ۴

بوی آن گمشده خویش نمی یابم هیچ
زان چه سودم که صبا بوی گلستان آورد ۵

به چه کار آید بی سرو خودم، گر چه بهار
سوی هر باغ بسی سرو خرامان آورد ۶

نتوان زیست به جان دگران، گر چه صبا
جای خاشاک ز کوی تو همه جان آورد ۷

باد یارب چو رقیب تو پریشان همه وقت
که ترا بر سر دلهای پریشان آورد ۸

با چنان روزنی، ار بر دل خسرو صد تیر
بتوان خوردن و بر روی تو نتوان آورد ۹