شماره ۸۵۷ - افسوس ازین حیات که بر باد می رود

افسوس ازین حیات که بر باد می رود
کایین ما نه بر روش داد می رود ۱

هر دم ز من که پیروی دیو می کنم
بر آسمان فرشته به فریاد می رود ۲

وه کاین دل خراب عمارت کجا شود؟
سیل منش چنین که ز بنیاد می رود ۳

زاهد به پند دادن و بیچاره مست را
خاطر به سوی لعبت ناشاد می رود ۴

گاه خمار صد نیت توبه می کنم
چون ساقی آمد آن همه از یاد می رود ۵

ای من غلام دولت آن نیک بنده ای
کز بندگی نفس بد آزاد می رود ۶

ضایع مکن به خنده و بازی بسان گل
این پنج روزه عمر که بر باد می رود ۷

ای نفس، پند گیر که اختر به گردش است
ای مرغ، هوش دار که صیاد می رود ۸

آهسته نه به روی زمین پای، کادمی
بر روی شاهدان پریزاد می رود ۹

زخم زبان خسرو اثر کی کند ترا؟
نی، خود سخن به تیشه فرهاد می رود ۱۰