شماره ۹۰۰ - ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود

ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود
دلم ز صبر بسی لاف زد، ولیش نبود ۱

زدند راه دلم آهوان بی انصاف
که از هزار خدنگش یکی به کیش نبود ۲

به صد هزار دلش عاشقان خریدارند
بهای یوسف اگر هفده قلب بیش نبود ۳

دل او فگند مرا در چه زنخدانش
وگرنه چشم من خون گرفته پیش نبود ۴

نبود امشب سوزنده مرا جز تپ
دل ار چه بود، ولیکن به دست خویش نبود ۵

نمک به ریش من، ای پارسا، مزن از پند
به شکر آنکه دلت هیچگاه ریش نبود ۶

خوش است عشق به گفتن، ولی چه دانی درد
ترا که بود لبی و نمک به ریش نبود ۷

چو وصل می طلبی خسرو، از بلا مگریز
که در جهان عسلی بی گزند نیش نبود ۸