شماره ۹۰۲ - نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

نماز شام که آن مه مرا جمال نمود
ز نقش ابرو دیوانه را هلال نمود ۱

ز بس که روز و شبم در خیال اینم کشت
که شب گذشت به پیش و مرا خیال نمود ۲

ندانمش ز کجا پرسش دلم می کرد
دوید گریه خونین ز چشم و حال نمود ۳

دلم ببرد، گرفتم که دزد دل بنما
به ناز خنده دزدیده کرد و خال نمود ۴

ز حال گم شدگان درش خبر جستم
به خاک ره خس و خاشاک پایمال نمود ۵

رقیب گفت که یاد تو می کند گه گاه
مرا ز بخت بد خویشتن محال نمود ۶

ترا به خواب تنعم چه آگهی زان شب؟
که در فراق تو خاطر هزار سال نمود ۷

نوید تیغ سیاست ز چون تو سلطانی
سعادتی ست که درویش راجمال نمود ۸

نظاره تو زد آتش به جان خسرو، از آنک
ز دور تشنه تفتیده را زلال نمود ۹