شماره ۹۵۱ - فسرده را سخن از عاشقی نباید راند

فسرده را سخن از عاشقی نباید راند
که گرد عافیت از آستین جان نفشاند ۱

به سوز عشق دلم پیش ازین هوس بردی
کنون که شعله برآمد نمی توانش نشاند ۲

بیار،ساقی، جام و بساز، مطرب، چنگ
که در من آنکه نشان صلاح بود نماند ۳

ز گریه می نتوانم نوشت نامه به دوست
وگر جواب رسد نیز می نیارم خواند ۴

شبی که دست در آغوش کرد خسرو را
چرا به گردن او تیغ آبدار بماند ۵