شماره ۱۰۲۹ - دل شد ز دست و بر مژه از خون نشان بماند

دل شد ز دست و بر مژه از خون نشان بماند
جان رفت و یار گم شده بر جای جان بماند ۱

از ناخن ار چه سینه کنم، کی برون شود؟
خاری که در دورنه جانم نهان بماند ۲

دنبال یار رفت روان کرد آب چشم
آن رفته باز نامد و اشکم روان بماند ۳

مرهم نکرد ریش مرا پند دوستان
واندر دلم جراحت گفتارشان بماند ۴

ای دیده، ماجرای دل خون شده کنون
با دوستان بگوی که مرا زبان بماند ۵

یک چند هر چه هست بود مست می پرست
دست صلاح در ته رطل گران بماند ۶

گفتم کنم به توبه سبک دستیی، ولی
عمری گذشت و این دل من هم چنان بماند ۷

ما را وداع کرد دل و عقل هر چه بود
الا سر نیاز بر آن آستان بماند ۸

می خواست دوش عذر جفاهای او خیال
صد تیر آه نیم کش اندر کمان بماند ۹

خسرو ز آه گرم بر آتش نهاد نعل
بر هر زمین که از سم اسپش نشان بماند ۱۰