شماره ۱۰۴۰ - جهان به خواب و شبی چشم من نیاساید

جهان به خواب و شبی چشم من نیاساید
چو دل به جای نباشد، چگونه خواب آید؟ ۱

غلام نرگس نامهربان یار خودم
که کشته بیند و بخشایشی نفرماید ۲

چو مایه هست زکاتی بده گدایان را
که مال و حسن و جوانی به کس نمی یابد ۳

کسی که در دل شب خواب بی غمی کرده ست
بر آب دیده بیچارگان نبخشاید ۴

هلاک من اگر از دست اوست، ای زاهد
تو جمع باش که عمر از دعا نیفزاید ۵

چه کم شود زتو، ای بی وفای سنگین دل
به یک نظاره که درمانده ای بیاساید ۶

دلم مشاهد ساقی و روی در محراب
بیار می که ز تزویر هیچ نگشاید ۷

ز من مپرس، دلا، گر تو توبه می شکنی
که مست و عاشق و دیوانه را همین شاید ۸

به زندگی نرسد چون به ساعدت خسرو
بکش، مگر که به خون دست تو بیالاید ۹