شماره ۱۰۹۲ - می نیاید چشم من بر آستان او گذر

می نیاید چشم من بر آستان او گذر
دولت دستی که دارد در میان او گذر ۱

باد هر دم تازه تر نوروز عمرش، گر چه هست
بلبل محروم را در بوستان او گذر ۲

ناوک مهرش گذشت و ای قدر، روزی نکرد
این قدر اندر دل نامهربان او گذر ۳

او به دشنام و مرا بهر زبانش افسون، ازآنک
حیف باشد چون منی را بر زبان او گذر ۴

سرگذشتی باز گویی از دل من زینهار
ای صبا، گرافتدت روزی به جان او گذر ۵

چون رود جان شهیدان بر فلک، جان مرا
کشته اویم مباد از آستان او گذر ۶

عشق، بس ناخوش بلایی لیکن ار بوسی زمن
خاک او خوش، کاین بلا دارد ز جان او گذر ۷

جان من از صبر می پرسی ،دل ما را بپرس
زانکه این معنی ندارد در کمان او گذر ۸

هر شبی کاندر دل خسرو گذشتی شب نخفت
کرد گویی ناوکی در استخوان او گذر ۹