شماره ۱۰۹۴ - یکی امروز سر زلف پریشان بگذار

یکی امروز سر زلف پریشان بگذار
شانه تا کی بود انگشت به دندان بگذار ۱

گر سرم نیست به سامان ز غمت هیچ مگوی
مر مرا هم به من بی سرو سامان بگذار ۲

نیک دانند لب و چشم تو مردم کشتن
تو مشو رنجه و این کار بدیشان بگذار ۳

طره را کار مفرمای به شهر آشوبی
دیو را شغل گرفتن به سلیمان بگذار ۴

گوییم جان غمین تو، گرفتار من است
دو جهان گشت گرفتار تو، یک جان بگذار ۵

گر ز درماندگی عشق ترا دردی هست
هم بدان درد قناعت کن و درمان بگذار ۶

خسروا، یا به گریبان وفا سر در کن
یا ز کف دامن اندیشه خوبان بگذار ۷