شماره ۱۱۴۲ - تعالی الله، چه دولت داشتم دوش

تعالی الله، چه دولت داشتم دوش
که بود آن بخت بیدارم در آغوش ۱

چو در گرد سر خود گشتنم داد
ز شادی پای خود کردم فراموش ۲

دران چشمی که نی خفته نه بیدار
نه بیهش بودم از بودن نه باهوش ۳

خوش آن حالت که گاه گفتن راز
دهانم بود نزدیک بناگوش ۴

چه سودا می پزی، ای جان شیرین؟
مگس خفته چه بیند شربت نوش؟ ۵

دو سه بار، ای خیال یار، با من
بگو خوابی که دیده ستم شب دوش ۶

سیه پوشیده رخسارش کنون، چشم!
زیم من هم به حق آن سیه پوش ۷

گویم حال خود با کس که قصاب
به قصد گردن است و گشته خاموش ۸

فغان خسروست از سوزش دل
بنالد دیگ چون زآتش کند جوش ۹