شماره ۱۱۵۲ - سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش
تا زمانی دیده ام روی خوش جانان خویش ۱

از خیال او چه نالم؟ رفت چو کارم ز دست
من به خون خویش پروردم بلای جان خویش ۲

بس که خود را گم کنم شبها به گرد کوی تو
ره نیابم باز سوی خانه ویران خویش ۳

مزد دندانم بر آن دردم که خیزد بس بود
بی تو چون انگشت حسرت خایم از دندان خویش ۴

گر کشندم بهر او پیش و به من آتش زنند
تا همی سوزم، همی بینم رخ سلطان خویش ۵

شهسوار عاشقان را در رهت سر خاک شد
تو کجا داری سر دیوانه یکران خویش؟ ۶

می کشم خاک درت در چشم و کشته می شوم
چند خونابه خورم زین دیده گریان خویش ۷

از جفای تست خون اندر دل خسرو مدام
از وفا نبود که باشم در پی سامان خویش ۸