هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند زلف سیاه، شمشیر، ماه و چشم خسرو، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که حتی اگر معشوقش را با شمشیر هم نگه دارند، باز هم زیبایی او غیرقابل انکار است و حتی ماه نیز در مقایسه با او کم‌می‌آورد.
رده سنی: 15+ این متن دارای مفاهیم عاشقانه و تصاویر شاعرانه پیچیده است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.

شماره ۱۱۷۱ - رغم آن دل که نگهدارندش

رغم آن دل که نگهدارندش
زیر آن زلف سیه دارندش ۱

مشک بی زلف تو نتواند بود
گر به شمشیر نگهدارندش ۲

بر رخ خوب تو ماند چیزی
مه اگر زیر کله دارندش ۳

در زمان سر بنهد بر پایت
پایت ار بر سر مه دارندش ۴

چشم خسرو به گه آمدنت
منتظر بر سر ره دارندش ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۷۰ - شاد باش، ای شب فرخنده دوش
گوهر بعدی:شماره ۱۱۷۲ - خلق به هر کار و من برسر سودای خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.