شماره ۱۱۸۴ - قبا و پیرهن او که می رسد به تنش

قبا و پیرهن او که می رسد به تنش
من از قباش به رشکم، قبا ز پیرهنش ۱

کرشمه می کند و مردمان همی میرند
چه غم ز مردن چندین هزار همچو منش ۲

عجب، اگر نتوان نقش خاطرش دریافت
ز نازکی بتوان دید روح در بدنش ۳

طفیل آنکه کسان را به زلف در بندی
بیار یک رسن و در گلوی من فگنش ۴

به کوی او که شوم خاک، نیست غم مگر آنک
ز باد گرد غم آلود من رسد به تنش ۵

شهید عشق که شد یار در زیارت او
مبارک آمد و فرخنده خلعت کفنش ۶

وصال با وی ازین بیش نیست عاشق را
که کشته گشت و در آمد به زلف پر شکنش ۷

زبان که خواست ز تو، خسروا، نکردی فهم
کنایتی ست که برگیر تیغ و سرفگنش ۸