شماره ۱۱۸۶ - کسی که هست نظر بر جمال میمونش

کسی که هست نظر بر جمال میمونش
زهی نشاط دل و طالع همایونش ۱

در آب خضر که محلول اوست مایه لطف
که در لطافت محلول ریخت بی چونش؟ ۲

هوس ندید که خورشید و ماه خاک شوند
در آن زمین که زند گام سم گلگونش ۳

به یک حدیث کند تلخی غمش همه محو
چو زهر ناب که جادو کند به افسونش ۴

غلام آن نفسم کامدم به خانه او
به خشم گفت که از در کنید بیرونش ۵

ز غمزه گر چه کشش بی دریغ می کند او
حیات خواهم با او همه برافزونش ۶

وصال عشق به صدق آن بود که چون لیلی
به خاک رفت، در آغوش خفت مجنونش ۷

خوشم ز گریه چشمم، اگر چه غم زاید
ز چاشنی مفرح ز در مکنونش ۸

شد از تو خون دل خسرو آب، شادم، از آنک
نماز از خوی پا شستن تو شد خونش ۹