شماره ۱۲۰۷ - چون سبزه بر دمید ز گلزار یار خط

چون سبزه بر دمید ز گلزار یار خط
دارم غبار خاطر از آن مشکبار خط ۱

جانا، محقق است که جز کاتب ازل
بر برگ لاله ات ننوشت از غبار خط ۲

یاقوت جوهر دهنت آب زندگیست
کز وی مدام زنده بود خضروار خط ۳

مشک خطت که هست روان تر ز آب جوی
بر خوانده ام ندیده شد، ای گلعذار، خط ۴

از تو دلم به باغ و بهاری نمی کشد
باغ من است روی تو و نوبهار خط ۵

یارب، چه خوش به خامه تقدیر دست صنع؟
بنوشته است بر ورق روی یار خط ۶

خسرو، چه وجه بود که نادیده روی او
آرد لبش به خون من دلفگار خط ۷