شماره ۱۲۶۱ - ای گل، صفت حسنت بر وجه حسن گویم

ای گل، صفت حسنت بر وجه حسن گویم
سر تا به قدم جانی، کفر است که تن گویم ۱

آن میم دهان داند از ابروی چون نونش
نی نی که غلط گفتم، من دانم و من گویم ۲

هی هی سخن کفرست آن موی رسن گفتن
ببریده زبان بادم، گر بیش رسن گویم ۳

زلفی که ازو آید بویی چو دم عیسی
بس فکر خطا باشد گر مشک ختن گویم ۴

چشمم که دو صد دریا دارد نه به هر مژگان
این قلزم پر خون را چون نام عدن گویم ۵

پیراهن خود گلها سازند قبا در خون
گر از رخ جانبخشت وصفی به ختن گویم ۶

گفتی ز دهان من، خسرو، تو حدیثی گوی
در وصف دهان تو من خود چه سخن گویم؟ ۷