شماره ۱۳۲۰ - هر سحری به کوی تو شعله وای خود کشم

هر سحری به کوی تو شعله وای خود کشم
چند به سینه خلق را داغ جفای خود کشم! ۱

بس که بخفتم از غمت، فرق نباشدم دگر
گر به درون پیرهن رشته به جای خود کشم ۲

عشق بود بلای من، کاش بود هزار جان
کز پی دوستی همه پیش بلای خود کشم ۳

تا به سرای خویشتن یک نفست ندیده ام
هر نفسی به درد خود درد سرای خود کشم ۴

شب که به گشت کوی تو خارم اگر به پا خلد
از مژه سوزنی کنم خار ز پای خود کشم ۵

رفت خطا که سر بشد خاک در تو، تیغ کو
تا سر خود قلم کنم، خط به خطای خود کشم ۶

دعوی یار و زهد بد، وه که نیست ره به دل
پیش در تو همت صدق و صفای خود کشم ۷

بهر وصال می کشد خسرو خسته درد و غم
بر تو چه منت است، چون جور برای خود کشم؟ ۸