شماره ۱۳۴۶ - شب من سیه شد از غم، مه من کجات جویم؟

شب من سیه شد از غم، مه من کجات جویم؟
به شب دراز هجران مگر از خدات جویم؟ ۱

نه ای آن گلی که آرد سوی مات هیچ بادی
ز پی دل خود است این که من از صبات جویم ۲

سخنت به سرو گویم، خبرت ز باد پرسم
تو درون دیده و دل، ز کسان چرات جویم؟ ۳

به دل و دو دیده و جان همه جا نهفته هستی
چو نبینم آشکارا، به کدام جات جویم؟ ۴

تو که بر در تو گم شد سرو تاج پادشاهان
چه خیال فاسد است این که من گدات جویم ۵

دل من گرفت از دین، بت من کجات یابم؟
شب من سیه شد از غم، مه من کجات جویم؟ ۶

تن زار من شکستی، دل و جان فدات سازم
طلب ار کنی سر من، ز سر رضات جویم ۷

چو ز آه دردمندان سوی تو رود بلایی
به میان سپر شوم هم ره آن بلات جویم ۸

سر گم شده بجوید مگر از در تو خسرو
ز کجاست بخت آنم که به زیر پات جویم ۹