شماره ۱۳۶۲ - من و گنج غم و در سینه همان سیم تنم

من و گنج غم و در سینه همان سیم تنم
چه کنم؟ دل نگشاید به بهار و چمنم ۱

چون دلم زمزمه شوق برآرد هر صبح
از سر حال به رقص آیم و چرخی بزنم ۲

عاشقیم که گر آواز دهی جان مرا
دوست از سینه ام آواز برآرد که منم ۳

بس که بیرون و درونم همگی دوست گرفت
بوی یوسف زند، ار باز کنی پیرهنم ۴

من چو جان بدهم، باید که به خون دیده
قصه دوست نویسند و دعای کفنم ۵

رشکم آید که مگس بر شکرش سایه کند
ور فرشته پرد، آن سو، پر و بالش فگنم ۶

سایه همچو همایم به سر افگن زان پیش
که فراق تو کند طعمه زاغ و زغنم ۷

همه شب نام تو می گویم و جان در تاباک
کیست آن لحظه که چیزی بزند بر دهنم؟ ۸

من که بر بوی تو در راه صبا خاک شدم
چه گشاید ز نسیم گل و بوی سمنم! ۹

خسروا، هیچ ندانم که چه طاعت بود این
روی در کعبه و دل سوی بتان ختنم ۱۰