شماره ۱۳۶۴ - یارب، آن روز بیابم که جمالت بینم

یارب، آن روز بیابم که جمالت بینم
چند بر یاد جمالت به خیالت بینم ۱

شاه حسنی و سپاه تو بلا و فتنه
جان کشم پیش و بدان جاه و جلالت بینم ۲

چون بگنجم به دو لب بس بودم کاین تن خویش
در تن صافی چون آب زلالت بینم ۳

نیست بس آن که شبم بی تو چه سالی گذرد
وین بتر بین که ز دوری مه و سالت بینم ۴

خواهمت سیر ببینم که بمیرم در حال
این ندانی که به امید وصالت بینم ۵

چشمم از گوش برد رشک که نامت شنود
گوشم از چشم خورد، خون، چو خیالت بینم ۶

می خورم خون ز سفالی که تو می نوشی
که چرا در لبت آلوده سفالت بینم ۷

ای که می سوزیم از پند و نصیحت، یارب
که بسان دل خود سوخته حالت بینم ۸

صنما، خسروم آخر به قفس مانده اسیر
تا کی از دور در آن کنجد خالت بینم ۹