شماره ۱۴۸۹ - چون ز تو می نتوانم که شکیبا باشم

چون ز تو می نتوانم که شکیبا باشم
چه غمت دارد بگذار که رسوا باشم ۱

در فراق تو که داند که کجا خاک شوم؟
بخت آن کو که من اندر ته آن پا باشم؟ ۲

شب ندانم ز پی دیدن او چون گذرد
بس که تا روز در اندیشه فردا باشم ۳

ای خوش آن دم که برانی به گلویم شمشیر
من در آن فرصت سویت به تماشا باشم ۴

تا به جز من نخورد کس غم تو بیشتری
از پی خوردن غمهای تو تنها باشم ۵

رشکم آید که سگان بر سر کویت گردند
گر بفرمایی من نیز همانجا باشم ۶

وعده ای خواهم و در بند وفا نیز نیم
غرض آن است که باری به تقاضا باشم ۷

از سرم در گذران خواب خوشت خوش بادا
عاشقم من همه شب در غم و سودا باشم ۸

حجت بندگی من خط یار است، از آنک
خسروم، من که غلام خط زیبا باشم ۹