هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، با استفاده از استعاره‌ها و کنایه‌های زیبا، به بیان نکات اخلاقی و عرفانی می‌پردازد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که با دیگران با مهربانی رفتار کند، از کینه‌توزی و بدبینی بپرهیزد و به جای ایجاد دشمنی، محبت و بخشش را پیشه کند. همچنین، اشاره‌هایی به مفاهیم عرفانی مانند آب حیات و چشم بد دارد.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و کنایه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۱۶۰۲ - روی ترش کرده به یاران مبین

روی ترش کرده به یاران مبین
سرکه فروشی مکن، ای انگبین ۱

چاه مزن زیر لب چون سمن
رخنه مکن در شکم یاسمین ۲

روی زمین را تویی آب حیات
تشنه ز تو هر که به روی زمین ۳

زلف که شد طوق گلوی تو، کرد
سلسله در گردن ماء معین ۴

بی گنهی چشم ز ما برمگیر
بی سببی چهره ز ما در مچین ۵

لیک از آن چشم کمین می کنی
دیده بد نیز ببین در کمین ۶

پای برین دیده پر خون منه
بیهده در خون و دلم در مشین ۷

ای که ز روی تو جهان روشن است
آه من سوخته را هم ببین ۸

خسرو آخر چو سگ از خود مران
چند چو رو به کنیم پوستین ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۹۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۶۰۱ - سبزه همان و گل و صحرا همان
گوهر بعدی:شماره ۱۶۰۳ - ای سمن نامه وفا بستان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.