شماره ۱۶۱۸ - یک دگر خلق به سودای دل و جان گفتن

یک دگر خلق به سودای دل و جان گفتن
من و سودا و همه شب غم پنهان گفتن ۱

پرسیم بر که شدی عاشق، والله بر تو
مختصر شد، هنری نیست فراوان گفتن ۲

گفت تلخ از لب شیرین تو زهر است، دگر
پرسی از بنده تو آن چشمه حیوان گفتن ۳

خون شود دل که کنم با تو ز زلف تو گله
بر چنان رویی و آنگاه پریشان گفتن ۴

بهترین روز مرا خواب اجل خواهد بود
زین همه شب به دل افسانه هجران گفتن ۵

نام تو گویم و حسرت خورم، آری چه کنم
کام شیرین نشود از شکرستان گفتن ۶

چند گویی «غم خود گو، ز سر من بگذر»
کاین حدیث است که بر روی تو نتوان گفتن ۷

گفتیم «جانت چگونه ست ز هجرم » یعنی
جز ترا نیز توان با دگری جان گفتن! ۸

سوز خسرو همه پرسند، ولی چون نکنم
کآتش جان و جگر بیش شود زان گفتن ۹