شماره ۱۶۵۴ - خلقی همه در شهر و مرا جا به دگر سو

خلقی همه در شهر و مرا جا به دگر سو
هر کس به رهی و من تنها به دگر سو ۱

بینم چو به راهش بدوم، پاش بگیرم
دستم به دگر سو رود و پا به دگر سو ۲

وه این چه زمان بود که کردیم وداعش
کو رفت به سوی دگر و ما به دگر سو ۳

رو می ننهد خسته دلم جز به وی آری
هر کسی رود از بهر تماشا به دگر سو ۴

صوفی، مدهم پند که رو از سر کویش
زیرا که نخواهم شد ازینجا به دگر سو ۵

جان برد و من از دل طلبم، وه که چه طرفه
دامم به دگر سو و تقاضا به دگر سو ۶

او رفت و من از بیخودی خویش ندیدم
کو باز سوی خانه بشد یا به دگر سو ۷

در عشق عفاالله طلبم وصل تو، زشت است
معشوق دگر سو و تمنا به دگر سو ۸

آیا بود آن روز که با هم بنشینیم
آشوب دگر سو شده، غوغا به دگر سو ۹

گر کام رسد ور نرسد، دوست بسنده است
خسرو نرسد از رخ زیبا به دگر سو ۱۰