شماره ۱۸۲۰ - ای مردم دیده نکویی

ای مردم دیده نکویی
شاد آنکه درون چشم اویی ۱

من بی تو چگویمت که چونم
بی من تو چگونه ای، نگویی ۲

سیب ار چه تراست، آب او را
چاه زنخ تو برد گویی ۳

بر پسته لب تو تا نخندید
از پسته نرفت تنگ خویی ۴

بر مشک دهی به خون گواهی
گر طره خویشتن ببویی ۵

گل پیش تو، گر به باغ رانی
خیزد به هزار تازه رویی ۶

دریاب که گوهری چو اشکم
در خاک نیابی، ار بجویی ۷

من پای ز آب دیده شویم
تو دست ز خون من نشویی ۸

با این همه از تو چشم بد دور
ای مردم دیده را نکویی ۹