شماره ۱۸۳۷ - باز بهر جان ما را ناز در سر می کنی

باز بهر جان ما را ناز در سر می کنی
دیده بیننده را هر دم به خون ترمی کنی ۱

گر چو مویم میکنی، بهر عدم هم دولت است
زانکه ره دورست و بار من سبک تر می کنی ۲

آفتابی تو، ولی زانجا که روز چون منی ست
کی سر اندر خانه تاریک من در می کنی ۳

گفتی از دل دور کن جان را و هم با من بساز
شرم بادت خویش را با جان برابر می کنی ۴

می کنی آن خنده ای تا ریش من بهتر شود
باز خنده می زنی و آزار دیگر می کنی ۵

ای بت بدکیش، چشم نامسلمان را بپوش
در مسلمانی چرا تاراج کافر می کنی؟ ۶

هر زمان گویی که حال خویش پیش من بگوی
آری آری، گفت خسرو نیک باور می کنی ۷