شماره ۱۸۵۴ - آن نه روییست که ماهی ست بدان زیبایی

آن نه روییست که ماهی ست بدان زیبایی
وان نه بالاست، بلاییست بدان رعنایی ۱

گر سر زلف سیه بازگشایی، چه عجب
که شود مشک تتار از غم تو شیدایی!! ۲

بر دل من غم زلف تو گره بر گره ست
با تو بگشایم اگر پیش کسی نگشایی ۳

مردم چشمی و شد خانه چشمم تاریک
تا تو در خانه دیگر شدی، ای بینایی ۴

سوی دیوار چه آیی که نیاید، صنما
هیچگه صورت دیوار بدین زیبایی ۵

هم بدان بام چو مهتاب طوافی مکن
آفتابی تو، چرا بر سر دیوار آیی؟ ۶

چند از دور، حبیبا، به سوی من نگری
چند هر ساعتی از خویشتنم بربایی ۷

بخت یاری دهدم، گر تو به من یار شوی
دولتم رو بنماید، چو تو رو بنمایی ۸

دوش پیغام تو بر ما برسیده ست، امروز
جان به شکرانه فرستیم، چه می فرمایی؟ ۹

بکشیدم سر زلف تو و خسرو داند
آنچه من می کشم امروز بدین تنهایی ۱۰